‍ .

✍️… خلاصه داستان

اقتصادطلایی :….سریال با یک مک‌گافین جذاب آغاز می‌شود ، ورود مشروب‌های تقلبی به بازار و مسمومیت چند نفر ، اما وقتی یکی از قربانی‌ها فرزند یک شخصیت بانفوذ از آب درمی‌آید .
پرونده از یک بحران اجتماعی به یک معمای انتقام تبدیل می‌شود .
بازپرس پرونده و مادر قربانی ، هرکدام از یک سو وارد این هزارتوی روایی می‌شوند .

شخصیت‌ها نه تحول دراماتیک  دارند ، نه انگیزه‌ی روان‌شناختی  قابل قبول ،  بازپرس خسته‌ای که با سیستم می‌جنگد .
این آرکی‌تایپ  تکراری را چند بار دیده‌ایم ؟
مادری که برای فرزندش وارد دنیای جنایت می‌شود .
این هم یک کلیشه‌ی ژانری است که هیچ لایه‌ی پنهان  ندارد . کاراکترها به‌جای اینکه سه‌بعدی باشند ، صرفاً ابزار پیشبرد پیرنگ‌اند .

دیالوگ‌ها فاقد زیرمتن  هستند . وقتی شخصیت‌ها درباره عدالت و حقیقت حرف می‌زنند . انگار نویسنده به‌جای دیالوگ‌نویسی  شعارنویسی  کرده است .
هیچ کنایه‌ی دراماتیک  و تعلیق  واقعی در گفت‌وگوها وجود ندارد . پیچش‌های داستانی  هم آن‌قدر مصنوعی و قابل پیش‌بینی هستند که مخاطب حرفه‌ای از همان قسمت سوم، معمای اصلی را حدس می‌زند .

سریال با یک اگزپوزیسیون سریع و پرتنش آغاز می‌شود ، اما از قسمت چهارم به بعد ، پیرنگ دچار افت ریتم می‌شود .
خطوط فرعی بی‌ربط، سکانس‌های اضافی و حاشیه‌روی های بی‌مورد، وحدت ارگانیک  اثر را از بین می‌برند. . در یک سریال ۱۲ قسمتی ، این حجم از پرت‌گویی روایی  غیرحرفه‌ای است .
سوژه مسمومیت الکلی یک بحران واقعی و تلخ اجتماعی است ، اما سریال از آن صرفاً به‌عنوان یک محرک داستانی  استفاده می‌کند ، نه یک موضوع برای تحلیل اجتماعی ، این سطحی‌نگری  به‌ویژه وقتی با یک بحران واقعی سروکار داریم ، غیرمسئولانه  است .
سریال فرصت پرداختن به ریشه‌های ساختاری این معضل را داشت، اما ترجیح داد در ملودرام غرق شود .

بعد از انباشتن پیچیدگی‌های مصنوعی پایان سریال یک آنتی‌کلیماکس تمام‌عیار است .
هیچ وضوح دراماتیک  قانع‌کننده‌ای وجود ندارد و همه‌چیز سرسری جمع می‌شود . معمایی که می‌توانست به یک اثر ماندگار تبدیل شود ، به یک فراموش‌شدنی  بدل شده است .

☑️ جمع‌بندی

سریال کوری یک فرصت سوخته است . ایده اولیه جذاب ، بازیگران توانمند و بودجه قابل قبول ، همگی قربانی یک فیلمنامه ضعیف  و کارگردانی بی‌ریتم  شدند . اگر به دنبال یک معمای جنایی عمیق  هستید ، سراغ این سریال نروید .
کوری فقط یادآوری می‌کند که در سینمای ایران ، ژانر معمایی- جنایی هنوز قربانی سطحی‌نگری و شعارزدگی است .

حمید اندرز چمنی